Φως μέσα στο σκοτάδι! Του π. Ηλία Μάκου

 Φως μέσα στο σκοτάδι ! 

Του π. Ηλία Μάκου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στο πυκνό σκοτάδι της εποχής μας, όπου οι άνθρωποι ζητούν και αναζητούν την αληθινή πίστη, που μεταφράζεται σε αληθινή αγάπη και σε βάσιμη ελπίδα,  αλλά δεν τη βρίσκουν ουσιαστικά, αλλά επιφανειακά στα πρόσωπα των εκκλησιαστικών λειτουργών, ξεχωρίζει το φως, ένα φως κατάλαμπρο και καθάριο, που ακτινοβολεί μια διεθνής φυσιογνωμία της Ορθοδοξίας, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος.

Κι ενώ κάποιοι ομιλούν για ανάξιους κληρικούς, ακάθαρτους και στην ηθική και στην τσέπη, που εκθέτουν την Εκκλησία, σκανδαλίζουν τους πιστούς και ρεζιλεύουν την ιδιότητά τους στα μάτια του κόσμου, προβάλλει σαν βάλσαμο η φυσιογνωμία του Αναστασίου, ο οποίος είναι μια ένσαρκη μαρτυρία ότι η Εκκλησία υπάρχει στον κόσμο όχι για να τον αρνηθεί και για να τον απορρίψει, αλλά για να του προσφέρει τη δυνατότητα της ριζικής αλλαγής και μεταμόρφωσής του. 

Στα 93 του πλέον, αλλά με φρόνημα και δράση εφήβου, αυτός ο άνθρωπος,  είναι το θαύμα της αγάπης μέσα στο θαύμα της ζωής,  είναι Ανα-στάσιος κατά κυριολεξία και όχι μόνο κατά όνομα. 

Η μορφή και το  έργο του Αναστασίου είναι βέβαια ό,τι βλέπουμε, είναι όμως και κάτι παραπάνω απ' ό,τι βλέπουμε.  Είναι ό,τι υπάρχει, αλλά και παραπέρα απ' ό,τι υπάρχει. Είναι κάτι ανθρώπινο, αλλά και κάτι, που είναι έξω από κάθε ανθρώπινο μέτρο. 

Αγώνα κάνει, παρά την προχωρημένη ηλικία του, και σηκώνει στους ώμους του το βάρος της διοίκησης, της ποιμαντικής μέριμνας και της πολύπλευρης προσφοράς σε μια καταδιωκόμενη και ρημαγμένη κατά την περίοδο του αθεϊσμού στην Αλβανία Ορθόδοξη Εκκλησία, την οποία ανέστησε από την τέφρα της.

Της έδωσε την πνοή του. Της έδωσε τις ανάσες του. Της έδωσε την καρδιά του. Της έδωσε τη ζωή του. Χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα. Με μόνο κίνητρο, με μόνη δύναμή του, της ψυχής του το θείο χρέος.

Για την Αλβανία ολόκληρη ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος αποδείχθηκε η μεγάλη υπόσχεση και η τρανή προσδοκία. 

Ο πηγαιμός του εκεί σήμανε την άνοιξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία προερχόταν από ένα βαρύ χειμώνα.

Έφερε και πάλι τον Θεό στην καρδιά των ανθρώπων. 

Με την αγάπη του έφεξε στο σκοτάδι της κοινωνίας και θέρμανε την ελπίδα στις παγωμένες καρδιές. 

Ανεξάρτητα από τις μεμονωμένες επιθέσεις ακραίων κύκλων της Αλβανίας εναντίον του, που δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν σοβαρές, και τις οποίες αντιμετωπίζει με στωικότητα και κατανόηση, η  λαμπερή μορφή του είναι ανάχωμα, εντός και εκτός Αλβανίας, στις συνθήκες εκείνες, που καλλιεργούν τον εκφυλισμό του ανθρώπινου προσώπου, αλλά και το μίσος και την εγκατάλειψη της ειρήνης, ατομικής και κοινωνικής, που αιμορραγεί στις ημέρες μας διάτρητη, εκτεθειμένη και ανοχύρωτη, αναζητώντας διέξοδο.

Η συντριπτική πλειοψηφία του αλβανικού λαού, ανεξάρτητα από τη θρησκεία και την καταγωγή και τη γλώσσα, αποδέχεται τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο ως παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας και συμφιλίωσης στη χώρα. Και την αποδοχή αυτή την έχει κατακτήσει στην πράξη ο Μακαριώτατος με πολύ κόπο και με πολύ ιδρώτα, τριάντα και πλέον χρόνια, που βρίσκεται εκεί ως προκαθήμενος.

Από τα πολλά, τα  πάρα πολλά, που έχει προσφέρει σε όλους τους τομείς της αλβανικής κοινωνίας,   και μόνο τούτο αρκεί για να δείξει την προσφορά του: Το υπερσύγχρονο ιατρικό κέντρο της Εκκλησίας στα Τίρανα, που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, Ορθόδοξους και μη,  έχουν επισκεφθεί μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι.

Πάντοτε χαμογελά προς όλους και προσκαλεί όλους κοντά του, μικρούς και μεγάλους, άνδρες και γυναίκες, ισχυρούς και ανίσχυρους, ανεξάρτητα από τι καταγωγή έχουν, τι γλώσσα μιλάνε, σε τι πιστεύουν.

Ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του στους αδύναμους και στους ανίσχυρους, στους φτωχούς και τους ταλαιπωρημένους, για να βρουν ένα ζεστό καταφύγιο.

Και μέσα στην επιφυλακτικότητα των ανθρώπων, έρχεται η φλόγα αγάπης του Αρχιεπισκόπου και λιώνει τη σκληράδα των καρδιών και τις μαλακώνει. 

Και απλώνει μια καθαρότητα βαθιά, που μοιάζει να προέρχεται απ' άλλο κόσμο, τον κόσμο του ουρανού. 

Και με αυτή προχωρά από δύναμη σε δύναμη και από κατόρθωμα σε κατόρθωμα, εκεί, που όλα φαίνονται αδύνατα και ακατόρθωτα.    

Όπου βρίσκει ανθρώπους  με κομμένα τα φτερά, τους κάνει και πάλι ψηλά να μπορούν να πετάνε.

Στο βιβλίο της ζωής του βρίσκουμε τα προσευχητικά του δάκρυα να ποτίζουν και να διαποτίζουν τη βιωτή του και να φυτρώνει το άνθος της χαράς.

Ο χρόνος είναι αδυσώπητος και κυλά, αλλά αυτός  κρατά ανοιχτά τα παράθυρα της ύπαρξής του και μπαίνουν μέσα οι ζωογόνες ακτίνες της  θείας αγάπης, που τη διοχετεύει στους ανθρώπους.

Γι’ αυτό φωτίζει, θερμαίνει και ζωογονεί, όπως οι ακτίνες του ήλιου. Και αποτελεί μια αφετηρία να ξαναφανούν ζωντανοί Χριστιανοί στο σημερινό κόσμο και να ζωηρέψει η χριστιανική ιαχή ότι “ο Κύριος εγγύς”.

Νοηματοδοτεί με το λόγο και τις πράξεις του την ανθρώπινη ζωή, βοηθάει τους ανθρώπους να υπερβαίνουν τον εγωκεντρισμό και την αντιπαράθεση, παρέχει το όραμα της αδελφικής ενότητας και της αλληλεγγύης. 

Το νιώθουμε και το λέμε: Ένα λαμπερό μαργαριτάρι είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος. Γι' αυτό οφείλουν να συνειδητοποιήσουν, όσοι, ελάχιστοι, δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, ότι είναι σημαντικό πράγμα και ευλογία και ευκαιρία για την Αλβανία, αλλά και για την Ορθοδοξία, η δημιουργική και ειρηνική παρουσία ενός σπουδαίου προσώπου, του αρχιεπισκόπου Αναστασίου, που με  το κύρος του και την έκταση της αγάπης του, η οποία δεν έχει όρια, αποδίδει τη γνήσια διάσταση της πίστης και του ανθρωπισμού. 

Πηγή: Εφημερίδα POLITICAL

• 
  

• ---

• 
  

,

ή

Να μην ξεχνάνε τα καλά... Του π. Ηλία Μάκου

 Να μην ξεχνάνε τα καλά...
Του π. Ηλία Μάκου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Πραγματικά εντύπωση μας προξένησε, δεν το φανταζόμασταν, ένα από τα αποτελέσματα της έρευνας, που έκανε το Βαρόμετρο του Euronews Albania, σύμφωνα με την οποία το 66,5% των Αλβανών, που ρωτήθηκαν, εξέφρασαν την άποψη ότι οι Έλληνες είναι ο λαός που κάνει τις περισσότερες διακρίσεις σε βάρος τους(!), ενώ μόνο το 3,9% έκανε λόγο για διακρίσεις απέναντί τους από τους Ιταλούς (!). 
Την ίδια στιγμή το 45,4% απάντησαν, σε σχετικό ερώτημα, ότι οι Έλληνες είναι αυτοί, με τους οποίους έχουν τις περισσότερες ομοιότητες, κατατάσσοντάς μας πρώτους από άλλες χώρες ως προς τα ομοιογενή στοιχεία (δεύτεροι οι Ιταλοί με 34,9% και ακολουθούν οι Γερμανοί με 9,6%, οι Αυστριακοί με 2,9%, οι Ισπανοί με 2,2%, οι Άγγλοι με 1,8%, οι Ελβετοί με 0,9%, οι Βέλγοι με 0,8% και οι Ολλανδοί και Σκανδιναβοί με 0,2%). Δεν ξέρουμε με τι κριτήρια καθόρισαν τις ομοιότητες (με χαρακτηρολογικά ή φυλετικά ή άλλα ή συνδυαστικά) και δεν μπορούμε να καταλάβουμε, που εδράζεται αυτή η προσέγγιση. 
Ως προς τη δυσαρέσκειά τους για τη συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι τους, που λίγο ή πολύ, άμεσα ή έμμεσα, τη χαρακτηρίζουν εχθρική, δεν την βρίσκουμε δικαιολογημένη και μας φαίνεται παράδοξη, αν δεν εξυπηρετεί άλλους σκοπούς.
Οφείλουμε να παραδεχτούμε, ωστόσο, ότι υπήρξαν μεμονωμένα, το τονίζουμε μεμονωμένα, περιστατικά εκμετάλλευσης σε βάρος τους, αλλά και περιφρόνησης και περιθωριοποίησης και υποτίμησης, ειδικά όταν πρωτοήρθαν, ενδεχομένως να συμβαίνουν και τώρα σε περιορισμένη κλίμακα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν και δεν είναι ο κανόνας, αλλά οι λίγες εξαιρέσεις. Και, βέβαια, απερίφραστα αποδοκιμαζόμενες και ουδόλως εκφράζουν τα φιλικά αισθήματα των Ελλήνων έναντι των Αλβανών. Όπως καταδικάζεται και η εγκληματική δράση Αλβανών στην Ελλάδα, με τα ίδια ακριβώς μέτρα και σταθμά, που καταδικάζεται και των ημεδαπών, γιατί η εγκληματικότητα δεν έχει να κάνει με την καταγωγή των ανθρώπων, αλλά με το χαρακτήρα τους, τις προθέσεις τους, τις διαθέσεις τους, το επίπεδό τους κ.λπ..
Όμως δεν ήταν και δεν είναι μικρή και ασήμαντη η βοήθεια του ελληνικού λαού προς τους Αλβανούς, είτε έζησαν ή ζουν εδώ, είτε διαμένουν στη χώρα τους. 
Γυρίζοντας 32 χρόνια πίσω, θα θυμηθούμε ότι στις αρχές του 1991, Πρωτοχρονιά ήταν, όταν κατά χιλιάδες έρχονταν ρακένδυτοι και πεινασμένοι προς την Ελλάδα οικονομικοί μετανάστες από την Αλβανία, βρήκαν ανοιχτές αγκαλιές και μεγάλη υποστήριξη. Έλληνες τους πήραν στα σπίτια τους, τους ενίσχυσαν με δωρεές και γενικά τους στάθηκαν με ανθρωπιά και ευαισθησία. 
Από την άλλοι οι Ιταλοί δεν τους υποδέχτηκαν φιλόξενα. Μόλις ένα σαπιοκάραβο, το πλοίο "VLORA", όπου επέβαιναν πάνω από 15.000 Αλβανοί, ακόμη και στα κατάρτια κρέμονταν, έφτασε στο Μπάρι, από τους πυροβολισμούς των Ιταλών αστυνομικών και λιμενικών, για να εμποδίσουν την αποβίβασή τους, έπεσαν νεκροί 12 Αλβανοί. Και αφού αφυδατωμένους και εξαθλιωμένους τους συγκέντρωσαν σ' ένα γήπεδο, τους επέστρεψαν πίσω.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Πολλοί Αλβανοί εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, εργάστηκαν ή δημιούργησαν υπό ασφαλείς συνθήκες επιχειρήσεις και με τον τίμιο ιδρώτα τους πρόκοψαν, ενώ τα παιδιά τους έκαναν σπουδές. Κάποιοι από αυτούς παραμένουν ακόμη στην Ελλάδα, ενώ μερικοί έχουν γυρίσει στην πατρίδα τους, όπου έχτισαν σπίτια και άνοιξαν δουλειές με τα χρήματα, που κέρδισαν στην Ελλάδα. Και το αναγνωρίζουν ορισμένοι, αν και εμείς, πριν την έρευνα, νομίζαμε ότι το παραδέχονται όλοι.
Επιπλέον το ελληνικό κράτος χρηματοδότησε μεγάλα έργα υποδομής στη γειτονική χώρα, που διευκόλυναν τη ζωή των πολιτών, όπως οδικούς άξονες, κατασκευή υδραγωγείων και δικτύων ύδρευσης κ.λπ.
Παράλληλα μεγάλο ποσοστό Αλβανών, δεν μιλάμε για τους Έλληνες Μειονοτικούς, αυτοί το δικαιούνται, νοσηλεύτηκαν και νοσηλεύονται σε νοσοκομεία της Ελλάδας. Στο παραμεθόριο νοσοκομείο Φιλιατών Θεσπρωτίας, αλλά και στα νοσοκομεία των Ιωαννίνων και άλλων περιοχών της Ελλάδας, ασθενείς από την Αλβανία τυγχάνουν, και ορθά, γιατί αυτό επιβάλλει ο ανθρωπισμός, περίθαλψης.
Εκτιμούμε πως η απογοητευτική εικόνα, που εμφανίζει η έρευνα, με τη δυσαρέσκεια μεγάλου ποσοστού Αλβανών έναντι της Ελλάδας, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και περιέχει αγνωμοσύνη.
Ωστόσο αυτό, που προέχει είναι να αναπτυχθεί και να διατηρηθεί ένα κλίμα ειρηνικής συνύπαρξης, συνεργασίας και αλληλοσεβασμού, ανάμεσα στους δύο λαούς, που μόνο έτσι θα βγουν κερδισμένοι.
Με μοναδικό σκοπό και γνώμονα την καλή και γόνιμη γειτονία. Χωρίς προπαγάνδες, χωρίς εθνικιστικές και ακραίες διεκδικήσεις, στις οποίες κατά καιρούς επιδίδεται η αλβανική πολιτική ηγεσία.
Η Ελλάδα έχει αποδείξει στην πράξη ότι τείνει χείρα φιλίας προς την Αλβανία, η οποία, όμως, δεν έχει σημειώσει ουσιαστική πρόοδο ως προς τη στάση της σε θέματα, όπως η αποδοχή του αυτοπροσδιορισμού των πολιτών, η απόδοση των περιουσιών στους ιδιοκτήτες και των χώρων λατρείας, καθώς και των εκκλησιαστικών κειμηλίων, στην Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας, η χρήση της ελληνικής γλώσσας στη διοίκηση για την ελληνική μειονότητα, η απαλλαγή της εκπαίδευσης από αλυτρωτικές εξάρσεις κ. ά.
Για να εδραιωθεί σε στέρεες βάσεις μια ελληνοαλβανική φιλία, χρειάζεται να είναι αμφίπλευρες και όχι μονόπλευρες οι κινήσεις και να μη διαποτίζονται μεθοδευμένα οι Αλβανοί με ανθελληνικό μένος.
Δεν συμφέρει τις δύο γειτονικές χώρες να γκρεμίζουν γέφυρες συνδιαλλαγής, αλλά να τις χτίζουν. Δεν συμφέρει να υψώνουν τείχη, αλλά να τα κατεδαφίζουν.
Πηγή: Εφημερίδα " POLITICAL" 

Η δωρεά οργάνων είναι πράξη αγάπης... Του π. Ηλία Μάκου

 Η δωρεά οργάνων είναι πράξη αγάπης... 

Του π. Ηλία Μάκου

 

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

Ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις και τις προκαταλήψεις, που υπάρχουν, και πέρα από την προσέγγιση του θέματος περί εγκεφαλικού θανάτου, η δωρεά ανθρώπινων οργάνων ως διάθεση και πράξη συνειδητή είναι, κατά τη γνώμη μας, μια κορυφαία στιγμή ανθρωπιάς, αγάπης και συναλληλίας, , αφού μέσα από μια ζωή, που χάθηκε, σώζονται άλλες ζωές. Μια πεθαμένη ζωή, δίνει πνοή ζωής σε άλλους ανθρώπους, ζωντανούς-νεκρούς. 
Τι ωραία σύζευξη παρατηρείται, με τη δωρεά οργάνων, της "αναχώρησης" από τον κόσμο, με την "περιχώρηση" στον κόσμο. Η δωρεά και η μεταμόσχευση οργάνων είναι, βέβαια, ευαίσθητα και περίπλοκα ζητήματα, με ηθική διάσταση γι' αυτό είναι απαραίτητη η τήρηση ιατρικών και βιοηθικών δεοντολογικών κανόνων, στο πλαίσιο της προστασίας της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Μόλις τις τελευταίες ημέρες, δημοσιοποιήθηκαν δύο περιπτώσεις δωρεάς οργάνων, που, πραγματικά, έχουν συγκινητικό περιεχόμενο. Στην πρώτη, ένας 6χρονος από τα Γρεβενά, όπου νοσηλεύθηκε για μερικές ημέρες, ύστερα από ανακοπή. Οι γονείς του δώρισαν τα όργανά του κι έτσι αφαιρέθηκαν, ύστερα από χειρουργείο 12 περίπου ωρών, η καρδιά, οι πνεύμονες και το ήπαρ του μικρού και μεταμοσχεύθηκαν σε παιδιά στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Η σκηνή, που διαδραματίστηκε, φέρνει δάκρυα στα μάτια. Οι ομάδες των ιατρών από τις δύο χώρες τίμησαν το νεκρό αγοράκι υποκλινόμενοι μπροστά του και κρατώντας ενός λεπτού σιγή... 
Μεγαλειώδη τα λόγια της μάνας: "Να συνεχίσει να χτυπά η καρδιά του Θωμά και να πραγματοποιήσει και τα όνειρά του και τα όνειρα του παιδιού, που θα τη λάβει".
Στη δεύτερη περίπτωση, επί 11 ημέρες ένας 19χρονος πάλευε στη ΜΕΘ του νοσοκομείου της Άρτας για τη ζωή του, μετά από τροχαίο. Τελικά, κατέληξε την ημέρα των Θεοφανίων. Η οικογένειά του πήρε τη γενναία απόφαση να δωρίσει τα όργανά του και τέσσερις συνάνθρωποι έλαβαν δώρημα ζωής. 
Συγκλονιστική, ταυτόχρονα και διδακτική, , είναι η αναφορά μητέρας από την Κρήτη, που είχε δωρίσει τα όργανα της 16χρονης κόρης της: "Το παιδί μου πια συνεχίζει να ζει μέσα στα σώματα πέντε άλλων ανθρώπων. Πέντε οικογένειες κάνουν μαζί γιορτές, πέντε άνθρωποι θα ζήσουν όσα δεν πρόλαβε η Νεκταρία". 
Πάντως σε γενικές γραμμές η δωρεά οργάνων στην Ελλάδα δεν είναι διαδεδομένη και αντιμετωπίζεται με καχυποψία, γι' αυτό και η χώρα μας είναι από τις τελευταίες στον τομέα αυτό. 
Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αναλογία του αριθμού μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ελλάδα ήταν 4,1% για το έτος 2018, , 4,8 για το 2019 και περίπου 5% το 2020, τη στιγμή, που στην Ισπανία ήταν πάνω από 40%, στην Κροατία 33,3%, στο Βέλγιο 30,5% και στη Μάλτα 30%.
Και αυτί έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, κάποιοι από τους οποίους σχετίζονται με την έλλειψη εμπιστοσύνης σε φορείς, με το φόβο του εμπορίου οργάνων, με μη επαρκή γνώση του ζητήματος κ.λπ. 
Εμείς δεν θα σταθούμε στα επιστημονικά, ιατρικά, νομικά, θρησκευτικά και άλλα κριτήρια και διλήμματα, που χρειάζονται σαφώς μελέτη και αξιολόγηση, αλλά στρέφουμε τον θαυμασμό μας στην επιλογή-κίνηση των δωρητών οργάνων, που πέρα από οτιδήποτε άλλο είναι πρωτίστως αγαπητική.
Η αγάπη, που εκφράζεται και με τη δωρεά οργάνων, είναι η κατεξοχήν στάση ζωής, που πάντα ενεργεί καταλυτικά για την ανάπτυξη του ανθρώπινου προσώπου, αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων. 
Στην αγάπη υπάρχει μια απόλυτη ελευθερία, με την οποία το άτομο αντιλαμβάνεται ότι του είναι επιτρεπτό να προσφέρει το καλό, όπως ακριβώς το νιώθει, χωρίς αγκυλώσεις από κοινωνικούς και ηθικιστικούς κανόνες, που επικρατούν στο περιβάλλον του. Στον κόσμο της αγάπης ο άνθρωπος αναγνωρίζει και επεξεργάζεται και εκδηλώνει προσωπικά ανθρωπιστικά του αισθήματα, όπως τα αντιλαμβάνεται και με τον τρόπο, που μπορεί. 
Η αγάπη ακολουθεί πορεία όχι προς κάτι αφηρημένο, αλλά σε συγκεκριμένες υπάρξεις στην καθολικότητά τους και καλύπτει ανάγκες, σωματικές και ψυχικές, στο παρόν με προσανατολισμό στο μέλλον. 
Το να αισθάνεται κανείς τον πόνο και την κατάσταση του άλλου, όπως θα ήθελε να τα αισθάνεται και ο άλλος γι' αυτόν, εξηγεί τα αισθήματα, τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες, που δημιουργεί και αναδημιουργεί η αγάπη. 
Η ουσία μας ως ανθρώπων φανερώνεται και στην αγάπη, της οποίας το ενεργειακό και εμπειρικό άνοιγμα περικλείει βασικές και θεμελιώδεις όψεις της ζωής μας. 

Πηγή: Εφημερίδα "POLITICAL" 

 

Να γίνουμε καλύτεροι με καλό αγώνα και όχι με ευχολόγια... Του π. Ηλία Μάκου

 Να γίνουμε καλύτεροι με καλό αγώνα και όχι με ευχολόγια...

 
Του π. Ηλία Μάκου

 

Κάθε χρόνο πάλι από την αρχή, πάλι τα ίδια... Όνειρα, προγραμματισμοί, διαγγέλματα, ευχές για υγεία, για μακροημέρευση, για επιτυχίες, για ευτυχία, για κέρδη, όλα κατ' ευχή. 
Έχουν γίνει κλασικές οι ευχές, και κατά συνέπει ολίγον ή πολύ βαρετές. Πάντα όμοια λόγια οι άνθρωποι. Φράσεις στερεότυπες, που ξεστομίζονται χωρίς επίγνωση της σημασίας τους πολλές φορές. 
Και αυτό, που καταφέρνουμε εν τέλει, είναι ο νέος χρόνος κάθε φορά να μας βρίσκει χειρότερους από τον προηγούμενο. 
Μ' αυτό το άρθρο, το πρώτο για το 2023, δεν θέλουμε να γίνουμε κομιστές απαισιοδοξίας. Ούτε δυσοίωνες Κασσάνδρες. Το αντίθετο θέλουμε να πετύχουμε. 
Να μη λείψει η ασίγαστη προσπάθεια για κάτι διαφορετικό, για κάτι ανυψωτικό, ώστε να βρίσκουμε την αντοχή και την ορμή να προχωρούμε μπροστά, χωρίς να οπισθοχωρούμε. 
Στο ξημέρωμα του 2023 ας μην περιοριστούμε μόνο σε ευχολόγια, ελπίδες και προσδοκίες, αν και χρειάζονται και αυτά, για να μας τονώνουν, έστω και επιδερμικά και προσωρινά. Αλλά ας πάρουμε την απόφαση ότι δεν πάει άλλο, ούτε με τον εαυτό μας, ούτε με τους γύρω μας, ούτε με τις καταστάσεις, που έχουμε διαμορφώσει, και ας αλλάξουμε στάση ζωής. 
Βρισκόμαστε στην αρχή νέου έτους. Κανείς μας δεν γνωρίζει πόσες στροφές θα κάνει ακόμη ο τροχός της ζωής του. Βέβαιο είναι τούτο μόνο. Τα μετρημένα και ορισμένα χρόνια της ζωής μας είναι τώρα πλέον κατά ένα περισσότερα. 
Τις στιγμές, που έχουμε στη διάθεσή μας, εάν τις χρησιμοποιήσουμε σωστά, θα μας δώσουν την ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι και ως άτομα και ως κοινωνία. 
Και αν γίνουμε καλύτεροι και ως άτομα και ως κοινωνία θα βελτιωθούν και οι καταστάσεις, που ζούμε, και οι οποίες, τις περισσότερες φορές είναι σκληρές και αφόρητες. 
Ο χρόνος είναι ίδιος πάντα. Άχρονος στη διάρκειά του. Κυλάει αδιάφορος, ανεπηρέαστος και ανενόχλητος. Δεν έχει χρώμα και τόνο. Η δική μας ζωή του δίνει χρώμα και τόνο. Αυτή ή τον ομορφαίνει, του δίνει περιεχόμενο, σκοπό ουσία. Ή τον σκοτώνει, τον τσαλακώνει, τον μαυρίζει, τον λερώνει, τον καταστρέφει. 
Τις συνθήκες της ζωής μας τις προσδιορίζουμε εν πολλοίς εμείς. Ίσως ως μονάδες να μην έχουμε τη δυνατότητα να αποτρέψουμε τους πολέμους και να λύσουμε τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Μπορούμε όμως να χαράξουμε και να ακολυοθήσουμε τον προσωπικό δρόμο της ειρήνης και της δικαιοσύνης, που οδηγούν στο ξέφωτο, στην αυθεντικότητα και στην υπέρβαση των δυσκολιών και των αδυναμιών. 
Τις περισσότερες φορές η αντιμετώπιση του χρόνου από εμάς είναι σκέτη επιπολαιότητα. Λέμε, να περάσει αυτός ο χρόνος, μας έφερε τόσα και τόσα κακά. Δεν τάφερε ο χρόνος, εμείς τα φέραμε στο χρόνο. Ούτε λίγο, ούτε πολύ τα... βάζουμε με αυτόν! Του ρίχνουμε πάνω όλες τις ευθύνες! Για την πολιτική, για την οικονομία, για τους πολέμους, για τα εγκλήματα, για τον "πάτο", που πιάνουμε... Για τα πάντα ο χρόνος φταίει... Του φορτώνουμε τις δικές μας ευθύνες.
Και ο νέος χρόνος επανάληψη των προηγούμενων θα είναι, αν δεν ζούμε τη ζωή μας κουτσουρεμένη και αν δεν αλλάξουμε ριζικά.
Ας σκεφτούμε, τώρα, στην αρχή του νέου χρόνου, κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό, αν αυτό, που βιώνουμε κοινωνικά και ηθικά, μας ικανοποιεί και μας αξίζει. Ε, όχι, η κατρακύλα ούτε μας ικανοποιεί, ούτε μας αξίζει. Ας αντιδράσουμε στην ηθική κατάρρευση, στις κραυγές του πολέμου, στις καμπάνες της συμφοράς, στον οδοστρωτήρα του κακού, που τα ισοπεδώνει όλα και κάνει τους ανθρώπους άψυχα νούμερα, στη ρουτίνα, που μας καθηλώνει, στο άγχος, που μας διαλύει. 
Το έσχατο νόημα του κόσμου το δίνει ο άνθρωπος. Γι' αυτό το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας να το αξιοποιούμε, να το κάνουμε φτερά για να πετάξουμε προς τα ανώτερα, ξεπερνώντας τα κατώτερα, που μας κρατάνε δέσμιους. 
Επιλέγουμε ως ευχή για τον καινούργιο χρόνο όχι το συνηθισμένο: "Ευτυχισμένο το νέο έτος" ή "καλή χρονιά". Αλλά "καλός αγώνας", ανεξάρτητα από εμπόδια και αντιξοότητες και μόχθους και κόπους. Αν είναι αγωνιστική η διάθεσή μας θα δούμε ήλιο, που τόσο, μα τόσο τον έχουμε ανάγκη, να πλημμυρίζει την καρδιά μας.
Να είναι, λοιπόν, γεμάτος ο χρόνος και γόνιμος σε καλό αγώνα...Μόνο τότε θα προβάλλει ένα παρόν και ένα μέλλον πραγματικά ηλιοφώτιστο κι ελπιδοφόρο. 
Πηγή: Εφημερίδα "POLITICAL" 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ "ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ" ΣΤΗΝ ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΚΕΣΤΡΙΝΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφιερωμένη στα παιδιά ήταν η κοπή των πρωτοχρονιάτικων πιτών στην ενορία Κεστρίνης Θεσπρωτίας.

Και μερικά από αυτά τις  έκοψαν, δίνοντας ένα αγνό και αθώο νόημα στην έναρξη του νέου χρόνου.

Όπως είπε ο θεολόγος π. Ηλίας Μάκος "η πίστη μπορεί να φέρει την θετική ανατροπή σε κάθε χρόνο. Η πίστη μάς κάνει αληθινά ευτυχισμένους. Με την πίστη τα φώτα της γιορτής της πρώτης ημέρας του χρόνου δεν τα διαδέχεται μια σκιά, που σκοτεινιάζει την ψυχή μας και μέσα μας νότες θλιβερές συνοδεύουν τον απόηχο των πυροτεχνημάτων, που φώτισαν εκτυφλωτικά τον ουρανό της Πρωτορονιάς, αλλά μια χαρά και μια προοπτική". 

Σε όσους βρήκαν τα φλουριά από τις βασιλόπιτες, προσφέρθηκαν δώρα, τα οποία ήταν προσφορά του σούπερ μάρκετ "Παπανικολάου" στην Ηγουμενίτσα.

 

Δεν υπάρχουν μόνο διεφθαρμένοι, υπάρχουν και έντιμοι! ..... Του π. Ηλία Μάκου

 

Δεν υπάρχουν μόνο διεφθαρμένοι, υπάρχουν και έντιμοι ! 

Του π. Ηλία Μάκου

 

 

Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα περί διαφθοράς, ένα φαινόμενο που πάντοτε υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, γιατί οι άνθρωποι είμαστε άπληστοι και μπροστά στο συμφέρον μας, αν και στην ουσία η διαφθορά δεν είναι προς το συμφέρον μας  (!), καταλύουμε οποιαδήποτε ηθική αναστολή και συνειδησιακή άμυνα και "πέφτουμε με τα μούτρα στο μέλι".  

Η διαφθορά, και αυτή, που φαίνεται, και αυτή, που δεν φαίνεται, ανεξάρτητα από τις διαστάσεις της, είτε, δηλαδή  πρόκειται για παράνομη συναλλαγή  με πολλά χρήματα, είτε με λίγα χρήματα, είναι διαφθορά.

Και άσχετα με το μέγεθός της δηλώνει τη χρεοκοπία των αξιών και το σύρσιμο σε ατραπούς ανυποληψίας και καχυποψίας.   

Σύμφωνα με τα όσα  κατά καιρούς έρχονται στο φως της δημοσιότητας, αλλά και με πρόσφατη   έρευνα της GPO για λογαριασμό  της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, όπου αποτυπώνεται η γνώμη των πολιτών,  διεφθαρμένα πρόσωπα είναι πιθανό να συναντήσει κανείς όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και σε άλλους  χώρους, όπως της υγείας, όπου τα περίφημα "φακελάκια" όλο εξαλείφονται και όλο συντηρούνται και αυξάνουν, του δημόσιου τομέα,  της Εκκλησίας (όπου ακόμη και οι...αθώες δοσοληψίες, τα "τυχερά", είναι υπό μια έννοια διαφθορά), των ΜΜΕ, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του αθλητισμού  και πάει λέγοντας. 

Οι διαχρονικές διακηρύξεις περί πάταξης της διαφθοράς, που δεν γίνονται πράξη, είναι η πιο βλαβερή μορφή υπεράσπισης της διαφθοράς.  

Όμως, υπάρχουν και οι έντιμοι, γι' αυτό είναι ορθό να αποφεύγονται οι γενικότητες. Οι πραγματικά έντιμοι και όχι οι διεφθαρμένοι, που αυτοσυστήνονται και εμφανίζονται σαν αδιάφθοροι.  Δεν γνωρίζουμε αν είναι πλειοψηφούσα ή μειοψηφούσα μερίδα, αν και μπορούμε να το φανταστούμε, αλλά, ευτυχώς, είναι υπαρκτή.   

Ίσως κάποιοι να τους θεωρούν "κορόιδα", καθώς η εντιμότητα στις ημέρες μας, μάλλον εκλαμβάνεται ως αδυναμία και βλακεία και όχι ως προτέρημα!   

Είναι πλέον πέρα από κάθε αμφιβολία σπουδαίο να στηρίζονται οι ενέργειές μας πάνω σε  αρχές, αν θέλουμε να είναι τίμιες και δίκαιες. Αυτό το βασικό ηθικό υπέδαφος σε μια ελεύθερη  κοινωνία μπορεί να δημιουργηθεί μόνο  όταν υπάρχει η θέληση για την επίτευξή του. 

Στο πλαίσιο αυτό χρειάζεται μια μεταβολή στη νοοτροπία μας, μια αυτοπειθαρχία στη ζωή μας, που θα μας δώσει όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και τη δύναμη να μην ενδώσουμε σε... πειρασμούς.

Σε μια εποχή με υλιστικά χαρακτηριστικά, με θέα προς το τίποτα, με τυποποιημένες συμπεριφορές, με ρημαγμένες ψυχές, άδειες εσωτερικά, αδιάφορες για το ανώτερο και ενδιαφερόμενες για ό,τι  βολεύει και προσθέτει πλούτο, με δολοφονημένη την ευαισθησία, φυσιολογικό είναι να ευνοείται η διαφθορά. 

Όταν σκεφτόμαστε μόνο με το νου και αγνοούμε την καρδιά, διαμορφώνουμε οικονομικό εγκέφαλο, που βάζει ψυχρά σε πρώτη προτεραιότητα το ατομικό όφελος και την προσωπική ωφέλεια και παραμερίζει αδίστακτα το συναίσθημα.   

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, όποιος αντιστέκεται στη διαφθορά, σίγουρα έχει ιδανικά και προδιαγραφές μέσα του. Πολύ σωστά και εύστοχα το έγραψε ο Παπανούτσος: "Το να ζει κανείς σαν άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος άθλος".

Ο τρόπος συμπεριφοράς κάθε ανθρώπου διαφέρει, ξεχωρίζει, δεν είναι ίδιος. Είναι όμορφος ή ιδιόμορφος, ασυνήθιστος ή συνηθισμένος,  αποδεκτός ή απαράδεκτος, συνετός ή ασύνετος, υπεύθυνος ή ανεύθυνος, καθαρός ή ακάθαρτος.  Ανάλογα με την ατομικότητά του ο καθένας, τη δομή του, την ψυχοσύνθεσή του, την ιδιοσυγκρασία του, το χαρακτήρα του, την προσωπικότητά του, ρυθμίζει και τις επιλογές του. 

Αυτές είναι, που τον ορίζουν. Αν είναι έντιμες, θα έρθει η στιγμή, αργά ή γρήγορα δεν έχει σημασία, που θα τον καταξιώσουν. Αν είναι ανέντιμες θα τον απαξιώσουν. Και να μην ξεχνάμε ότι, όπως τίποτε σκιερό δεν μπορεί να καλύψει την τιμιότητα, έτσι και τίποτα  επίπλαστο, επιφανειακό και υποκριτικό, δεν μπορεί να κρύψει  τη διαφθορά.  

Το φαινόμενο της διαφθοράς, που είναι μια κοινωνική μόλυνση και πληγή  και μοιάζει μ' ένα βρώμικο ποτάμι, που κυλάει προς τη θάλασσα, θα αντιμετωπιστεί με την ανάπτυξη αντισωμάτων αρετής.  Και τα αντισώματα αυτά θα τα εντοπίσουμε βουτώντας στα μυστικά βάθη της ψυχής μας και μελετώντας τα σκοτεινά πάθη της.  

Πηγή: Εφημερίδα POLITICAL

Η πιο πετυχημένη συνταγή για καλά Χριστούγεννα

Η πιο πετυχημένη συνταγή για καλά Χριστούγεννα

Του π. Ηλία Μάκου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οδεύουμε και φέτος προς τα Χριστούγεννα, αλλά η ζοφερή ατμόσφαιρα στον κόσμο μας, με την καταρράκωση των αξιών, την ηθική χρεοκοπία, τις εχθροπραξίες, την σαπίλα κάθε είδους και τα ατομικά συμφέροντα, δείχνουν ότι για μια ακόμη φορά, ενώ ο Χριστός θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, και δεν είναι μύθος η γέννησή του, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, γιατί αποδεικνύεται και ιστορικά, μάλλον δεν θα γεννηθεί στις καρδιές μας. Τον κρατάμε μακριά μας, αν και θέλει να μας πλησιάσει.

και φέτος προς τα Χριστούγεννα, αλλά η ζοφερή ατμόσφαιρα στον κόσμο μας, με την καταρράκωση των αξιών, την ηθική χρεοκοπία, τις εχθροπραξίες, την σαπίλα κάθε είδους και τα ατομικά συμφέροντα, δείχνουν ότι για μια ακόμη φορά, ενώ ο Χριστός θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, και δεν είναι μύθος η γέννησή του, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, γιατί αποδεικνύεται και ιστορικά, μάλλον δεν θα γεννηθεί στις καρδιές μας. Τον κρατάμε μακριά μας, αν και θέλει να μας πλησιάσει.

Αυτό, που έχει σημασία είναι η γέννηση του Χριστού να σημαίνει και τη δική μας αναγέννηση. Να ζήσουμε, δηλαδή, πραγματικά, Χριστούγεννα. Πόσοι, άραγε, από μας, θεωρούμε τα Χριστουγεννα ευκαιρία να αναγεννηθούμε;

Διαφορετικά δεν θα είναι τίποτα περισσότερο, ούτε τίποτα λιγότερο, από μια ανιαρή επανάληψη μιας τυπικής εορτής, που στο τέλος γίνεται ανούσια. Και δεν θα διαφέρουν τα Χριστούγεννα από τις κοινές ημέρες του χρόνου.

Οι περισσότεροι περιμένουμε τα Χριστούγεννα για ψυχαγωγία, για ανάπαυλα από την καθημερινή ένταση, για ταξίδια, για εξόδους και διασκεδάσεις, για τραπεζώματα. Είναι και όλα αυτά τα Χριστούγεννα.

Αλλά, βασικά, είναι και κάτι άλλο, το οποίο παραβλέπουμε: Είναι η υπέρβαση της τραγικότητας, είναι η λύτρωση από τα αδιέξοδα με την αγάπη και την ειρήνη, που μας χαρίζει ο Χριστός.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο σαμπάνιες και εκδρομές και φαγοπότια, που κάποιοι τα κάνουν, γιατί έχουν τη δυνατότητα, και κάποιοι τα ονειρεύονται απλά, γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα, αλλά είναι, κυρίως ο εξανθρωπισμός μας.

Διάφορα περιοδικά δίνουν συνταγές για καλά Χριστούγεννα του τύπου: "Απομακρυνθείτε από οποιοδήποτε θλιβερό περιβάλλον, οργανώνοντας εκδρομές σε ωραία μέρη. Ή δημιουργείστε ωραίο περιβάλλον στο σπίτι σας με μουσική, κεριά, μυρωδιές και αστραφτερές επιφάνειες. Παραγγείλετε νας σας ένα ή περισσότερα καλάθια με τις αγαπημένες σας γεύσεις. Ή βγείτε για ξέφρενη διασκέδαση".

Αυτές οι συνταγές για καλά Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, δεν μπορούν να μας ανανεώσουν. Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι συνταγές για περισσότερη πλήξη και απομόνωση, χωρίς να μπορείς να νιώσεις και να βιώσεις το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων, γιατί αυτό δεν βρίσκεται στους εξωτερικούς τύπους του εορτασμού.

Η προβολή του εγώ, η μανιώδης αναζήτηση της καλοπέρασης για τον εαυτό μας, η προσωρινή λάμψη, οι ψευδαισθήσεις, δεν δημιουργούν κλίμα ζωής με προοπτική και ποιότητα.... Σεργιάνισμα σε μια χαμοζωή είναι...

Αντίθετα, το άνοιγμά μας στο εμείς, η επιδίωξη της αγνής αγάπης, κόντρα στην υποκριτική και επιτηδευμένη αγάπη, η εσωτερική καθαρότητα και το ψάξιμο του εαυτού μας, διαλύουν τα νέφη από μέσα μας. Και αν ο καθένας από μας αλλάξει, τότε αλλάζουν όλα...

Αυτά μπορεί να μοιάζουν άσχετα με τις επιλογές των σύγχρονων ανθρώπων, που σου λένε ότι εμείς πιεζόμαστε ασφυκτικά και επιθυμούμε τα Χρσιτούγεννα να περάσουμε καλά.

Σαφώς και αξίζει όλοι μας να περάσουμε καλά, αρκεί να προσδιορίσουμε ποια είναι τα κριτήρια, που καθορίζουν αυτό το καλά και που πρέπει να δώσουμε την προτεραιότητά μας: Στην άκρατη κατανάλωση και στην κραιπάλη ή στην αναζήτηση του Χριστού και στην ψυχική μας ενδυνάμωση;

Διαλέγει κανείς, ελεύθερος είναι, και παίρνει. Το πρώτο προσφέρει στιγμιαία ευφροσύνη, που χρειάζεται και αυτή, και το δεύτερο μας δίνει ελπίδα, που με όσα συμβαίνουν γίνεται όλο και πιο μακρινή και απομακρυσμένη, γι' αυτό και μας είναι αναγκαία.

Ας γίνουν αφορμή αυτά τα Χρσιτούγεννα οι καρδιές να γαληνέψουν και η κοινωνία, κουρασμένη και πληγωμένη από τις ανεξέλεγκτες καταστάσεις, που έχουν δημιουργηθεί, να βρει τη χαρά, που αναζητά και να είναι αυτή η χαρά γνήσια και όχι ψεύτικη ή νάιλον.

Μας λείπει η συντροφιά του Θεού, που γεμίζει τα κενά της ψυχής, που δίνει τη βεβαιότητα της ύπαρξης. Ας μη μείνουμε, για μια ακόμη φορά, άγευστοι της θείας αγάπης, απομονωμένοι από τον Χριστό και ό,τι αυτός εκπροσωπεί και πρεσβεύει και σκεπασμένοι από τους μαύρους καπνούς της απελπισίας.

Και αν τον άλλο καιρό τόσοι άνθρωποι ψάχνουμε σκυφτοί να βρούμε λύσεις στα διάφορα προβλήματά μας, ας προσδοκούμε τα Χριστούγεννα με αλλιώτικη διάθεση, σαν να ανοίγουν τα ουράνια!

Πηγή: Εφημερίδα "POLITICAL"

Δήλωση Βασίλη Γιόγιακα για το Οικοτροφείο ενηλίκων με σοβαρές ψυχικές παθήσεις στους Φιλιάτες

 Δήλωση Βασίλη Γιόγιακα για το Οικοτροφείο ενηλίκων με σοβαρές ψυχικές παθήσεις στους Φιλιάτες

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εγκρίθηκε από το Υπουργείο Υγείας η άδεια ίδρυσης Οικοτροφείου στους Φιλιάτες στο οποίο θα διαμένουν έως 15 ενήλικες με σοβαρές ψυχικές διαταραχές και σοβαρά ψυχοκοινωνικά προβλήματα ή νοητική υστέρηση. Η δημιουργία της συγκεκριμένης μονάδας ψυχικής υγείας για ενηλίκους προβλέφθηκε σε σχετική απόφαση της Υφυπουργού Υγείας Ζωής Ράπτη τον Ιούλιο του 2021 για την έγκριση σκοπιμότητας των πολιτικών ψυχικής υγείας.

Η δομή θα αναπτυχθεί σε κτίριο που έχει διαθέσει για το σκοπό αυτό ο Δήμος Φιλιατών και οι δαπάνες του έργου ύψους 510.00 ευρώ θα καλυφθούν για 18 μήνες από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και στη συνέχεια από πόρους είτε του ΕΣΠΑ 2021-2027 ή και του Τακτικού Προϋπολογισμού του Υπουργείου Υγείας. Το Οικοτροφείο αναμένεται να ξεκινήσει τη λειτουργία του στα μέσα Φεβρουαρίου του 2023. 

«Η μονάδα αυτή, που λειτουργεί για πρώτη φορά στη Θεσπρωτία, προσφέρει διέξοδο στην επαγγελματική φροντίδα ενηλίκων με σοβαρές ψυχικές παθήσεις που ζουν στην περιοχή μας, και παράλληλα ανακουφίζει τις οικογένειές τους», δήλωσε ο Βασίλης Γιόγιακας.

 Ρομά: Γίονται παραβατικοί, γιατί είναι παραμελημένοι

Του π. Ηλία Μάκου

 

 

Όταν Ρομά  εκδηλώνουν παραβατικές πράξεις, που σύμφωνα με τα στατιστικά δεν είναι λίγες και καταγράφονται στα αστυνομικά συμβάντα, ασχολούμαστε αρνητικά   μαζί τους, γιατί προκαλείται αναστάτωση και ανασφάλεια.

Όμως, από την άλλη, αδιαφορούμε κατά κανόνα, ως κοινωνία, για τα προβλήματά τους, λες και αυτοί δεν είναι συνάνθρωποί μας, και τα υποτιμούμε και τα βάζουμε κάτω από το χαλί, με αποτέλεσμα συχνά πυκνά να τα βρίσκουμε μπροστά μας...

Παρότι είναι επαρκώς θεατή και όχι αθέατη  η γκετοποίηση,  ωστόσο, δυστυχώς,  δεν  αλλάζει η κατάσταση, καθώς παριστάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε ή στην καλύτερη περίπτωση διατυπώνουμε ανούσια ευχολόγια.

Ο ισχυρισμός ότι ένα μέρος (ενδεχομένως μεγάλο) των Ρομά δεν θέλει να κοινωνικοποιηθεί,  γιατί έχει γαλουχηθεί μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής,  είναι μια προσέγγιση, που ισχύει. 

Αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να υπάρξουν οι κατάλληλες εκείνες προϋποθέσεις, που θα τους κάνουν να συνειδητοποιήσουν την αδήριτη για τους ίδιους πρώτα απ' όλα ανάγκη της ομαλής κοινωνικής ένταξής τους, καθώς και να βοηθηθούν  για να επιτευχθεί μια τέτοια εξέλιξη, ώστε να ξεφύγουν από τον ιδιότυπο αποκλεισμό, που και οι ίδιοι δημιουργούν, αλλά και εμείς συντηρούμε. 

Και όταν μιλάμε για ενσωμάτωση, δεν εννοούμε, βέβαια την ισοπέδωση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αγνοηθούν, αλλά το αυτονόητο  δικαίωμά τους στη στέγαση, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην υγεία, στο σεβασμό.

Μα, δεν θέλουν, λένε κάποιοι, αφού έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους και "βολεύονται" μέσα στη μιζέρια των παραπηγμάτων και, σε πολλές περιπτώσεις, της ανομίας. 

Εδώ είναι το χρέος διαχρονικά  της οργανωμένης Πολιτείας και της κοινωνίας, που διαθέτει  (ή θα όφειλε να διαθέτει) άμεσα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά, να παρέμβει ουσιαστικά, να τους αγκαλιάσει, τόσο, όσο να τους μεταμορφώσει!  Να μην   βιώνουν συνθήκες διακρίσεων, διαχωρισμού και αθιγγανοφοβίας, καθώς και πολιτισμικής και κοινωνικής και εργασιακής  αποξένωσης.  

Η κατάσταση είναι δραματική, και  αυτό δεν προκύπτει από δικό μας υπερβολικό και αυθαίρετο  συμπέρασμα,  αλλά από επίσημα στοιχεία.  Έκθεση-καταπέλτης του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρει πως στην Ελλάδα το 96% των Ρομά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 81% των γυναικών Ρομά δεν εργάζεται. Το ίδιο, βέβαια, συμβαίνει και σε άλλα κράτη των Βαλκανίων και της Ευρώπης. 

Και όσο θα συντηρείται και θα επεκτείνεται αυτή η θλιβερή η εικόνα, όλο και περισσότερο θα αυξάνεται η εγκληματικότητα, μικρή και μεγάλη. Όσο θα είναι "παραπεταμένοι", τόσο θα εκδηλώνονται ανεξέλεγκτα. Όσο θα νιώθουν ότι τους κρατάμε απομακρυσμένους και απομονωμένους, τόσο θα πληγώνονται. Και δεν το αξίζουν αυτό, γιατί είναι άτομα με συναισθήματα και αξιοποιήσιμες ικανότητες και δυνατότητες.

Άρα η απάντηση στο ερώτημα αν είναι παραβατικοί ή παραμελημένοι είναι ότι είναι παραβατικοί (μια μερίδα τους τουλάχιστον), γιατί έχουν αφεθεί στην  τύχη της, ζουν παρατημένοι.

Και δεν είναι στο αίμα τους και στο πετσί τους η παραβατικότητα, όπως υποστηρίζουν, άστοχα, κατά τη γνώμη μας, μερικοί, αλλά καλλιεργείται και ενδυναμώνεται και διατηρείται από τις συνθήκες διαβίωσης και επιβίωσής τους, καθώς και από τον τρόπο, που αντιμετωπίζονται, και ο, οποίος, σίγουρα δεν είναι ο κατάλληλος. 

Η πραγματικότητα είναι ότι ένα κομμάτι από αυτούς δεν δείχνει και ενδιαφέρον να τις αλλάξει και να ξεφύγει από την περιθωριοποίηση, γιατί έχει συμβιβαστεί.   

Τα μέτρα καταστολής, στο πλαίσιο της νομιμότητας πάντα, όταν χρειάζεται για να αντιμετωπιστούν εγκληματικές πράξεις, είναι απαραίτητα, αλλά δεν αποτελούν λύση.

Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται παράλληλα  ουσιαστική και αληθινή στήριξη, όχι με θεωρητικά σχέδια, δηλαδή με εκθέσεις ιδεών, αλλά με μέτρα στοχευμένα και σκοπούμενα  για να σπάσει ο αποκλεισμός τους ή καλύτερα για να νιώσουν οι ίδιοι ότι δεν τους ωφελεί να παραμένουν γκετοποιημένοι και "παιδιά ενός κατώτερου θεού".  

Ήρθε η ώρα, πολύ έχει καθυστερήσει, να ανανεωθούν οι σχέσεις και οι δεσμοί με τους Ρομά με μια καινούργια όψη. Και αυτοί να αλλάξουν νοοτροπία, κάνοντας βήματα προς την πρόοδο, αλλά και εμείς να τους βοηθήσουμε σε αυτό και να τους δεχτούμε ανεπιφύλακτα. 

Έτσι, αν δεν κατορθωθεί να γεφυρωθούν οι αποστάσεις, τα ρήγματα  και οι αντιθέσεις, τουλάχιστον υπάρχει η βάσιμη ελπίδα να αμβλυνθούν. Και να δημιουργηθεί ένας σύνδεσμος, που, πριν ακόμη αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της μεγάλης  εξοικείωσης,   να είναι σφραγισμένος με την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη. 

Υποβόσκει εδώ και χρόνια, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε, είτε όχι, μια "αντιπαράθεση" με τους Ρομά, που μέχρι να εξαλειφθεί τελείως, πρέπει σταδιακά ο χρωματισμός της να γίνεται όλο και λιγότερο έντονος και οι προκαταλήψεις να υποχωρήσουν. 

Από τη μια οι Ρομά ενδόμυχα να αποφασίσουν και να το δείξουν με τις επιλογές τους ότι θέλουν να απογκετοποιηθούν και να συνυπάρξουν , και αν το θέλουν το μπορούν. Και από την άλλη  οι υπόλοιποι να τους φερθούμε ντόμπρα  και με αδελφοσύνη, χωρίς ηθικοπλαστικές διδασκαλίες, αλλά με πράξεις έμπειρης ανθρωπιάς. 

Η ομορφιά ψυχής υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, αρκεί να ανακαλύψεις την αλήθεια τους και οφείλει, αυτή η ομορφιά,  να αποτελεί πάντα το ουσιώδες μέρος της ζωής, με αφετηρία τη δράση και όχι την αντίδραση, τη συνείδηση και όχι την ασυνειδησία.

Πηγή: Εφημερίδα "POLITICAL" 

Νομοσχέδιο για την δευτεροβάθμια περίθαλψη υγείας – Η εμπορευματοποίηση της υγείας ( του : Κωνσταντίνου Μπακάλη )

 Νομοσχέδιο για την δευτεροβάθμια περίθαλψη υγείας – Η εμπορευματοποίηση της υγείας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Σήμερα, Πέμπτη 1^η Δεκεμβρίου 2022 κατατίθεται για ψήφιση στην Βουλή των Ελλήνων το νομοσχέδιο για την δευτεροβάθμια περίθαλψη υγείας με το οποίο εμπορευματοποιείται το αγαθό της υγείας.

Έτσι μετά το νόμο για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και την εφαρμογή της ελεγχόμενης δωρεάν πρόσβασης σε ειδικευμένους ιατρούς (gatekeeping), έρχεται το νομοσχέδιο για την δευτεροβάθμια υγεία να διαλύσει ότι έχει απομείνει από το δημόσιο σύστημα υγείας, το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ).

Οι βασικές αρχές του ιδρυτικού νόμου του ΕΣΥ (Ν. 1397/1983) είναι :

·         Το κράτος έχει την ευθύνη για την παροχή υπηρεσιών υγείας στο σύνολο των πολιτών .

·         Οι υπηρεσίες υγείας παρέχονται ισότιμα σε κάθε πολίτη ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική του κατάσταση, μέσα από ενιαίο και αποκεντρωμένο εθνικό σύστημα υγείας, που οργανώνεται σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου αυτού.

Ουσιαστικά με το νέο νομοσχέδιο καταργούνται και οι δύο αυτές αρχές.

Αναλυτικότερα, το κράτος αντί να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία των δημόσιων δομών υγείας, αρνείται πεισματικά να δώσει λύση στα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν.  Όχι μόνο δεν προβαίνει σε μαζικές και μόνιμες προσλήψεις ιατρών και υγειονομικού προσωπικού για την στελέχωση των Νοσοκομείων, αλλά μετακινεί όλο και πιο συχνά ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό μεταξύ νοσοκομείων, επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο τις τραγικές ελλείψεις. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργεί πρόβλημα σε δύο Νοσοκομεία αντί να λύσει το πρόβλημα του ενός. Επιπλέον τα τελευταία χρόνια δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών εργασίας των ιατρών με αποτέλεσμα είτε να μεταναστεύουν στο εξωτερικό είτε να πηγαίνουν στις ιδιωτικές κλινικές.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα του Υπουργείου Υγείας για το νομοσχέδιο και την άρση της αποκλειστικής απασχόλησης  των ιατρών (θεμέλιος λίθος του ΕΣΥ) είναι, ότι οι ιατροί θα έχουν την δυνατότητα να αυξήσουν τις αποδοχές τους. Εμπαίζει τους νοσοκομειακούς γιατρούς με ανυπόστατους ισχυρισμούς, διότι αυτό θα είναι εφικτό μόνο μετά την ολοκλήρωση της εργασίας τους στο ΕΣΥ και η αύξηση των αποδοχών τους θα προέλθει απευθείας από τις τσέπες των ασθενών. Ακόμα η άρση της αποκλειστικής απασχόλησης των ιατρών του ΕΣΥ και η δυνατότητα λειτουργίας ιδιωτικών ιατρείων θα σημάνει την διάλυση των ιατρείων της γειτονιάς και θα έχει ως αποτέλεσμα την ευθεία  αντιπαράθεσή νοσοκομειακών ιατρών με ιατρούς ιδιωτικών ιατρείων. Δηλ.  ‘διαίρει και βασίλευε’!

Είναι γνωστό ότι εδώ και πολλά χρόνια η δημόσια υγεία έχει απωλέσει το χαρακτηρισμό  δωρεάν. Ενδεικτικά είναι τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αναδεικνύουν ότι στην Ελλάδα οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, σε ποσοστό ως προς τις συνολικές δαπάνες για την υγεία, είναι το τρίτο υψηλότερο της ΕΕ. Ποσοστό μεγαλύτερο από διπλάσιο του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή οι πολίτες πληρώνουν από την τσέπη τους το 35,2% των συνολικών δαπανών για την υγεία με το υπόλοιπο να καλύπτεται από το δημόσιο (59,8%) και από ασφαλιστικές εταιρίες (4,9%). Ακόμα στην Ελλάδα πάνω από το 50% του συνόλου των καταστροφικών δαπανών, δηλαδή των δαπανών που δυσχεραίνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό,  καταβάλετε από το φτωχότερο 20% των νοικοκυριών. Για να το πούμε πιο απλά, οι οικονομικά αδύνατοι πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι τους στην τσέπη για παροχές υγείας.  Τα παραπάνω στοιχειά αφορούν το πρώτο εξάμηνο του 2021. Λαμβάνοντας υπόψη την ενεργειακή ‘κρίση‘ αλλά και την ακρίβεια, μπορούμε να πούμε με μεγάλη βεβαιότητα ότι η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω  έχει χειροτερέψει.  

Σε αυτή λοιπόν τη χώρα, με την ψήφιση του συγκεκριμένου νομοσχέδιου, θα επιτρέπεται  η λειτουργεία  απογευματινών χειρουργείων και ιδιωτικών ιατρείων νοσοκομειακών ιατρών. Έτσι, με ατομική ευθύνη, ο ασθενής καλείται να επιλέξει μεταξύ της πολύχρονης αναμονής στη δημόσια (πρωινή) λίστα χειρουργείων ή την πιο άμεση εξυπηρέτησή του στα απογευματινά χειρουργεία, φυσικά με το αζημίωτο. Δηλαδή , αυτοί που έχουν χρήματα θα εξυπηρετούνται άμεσα και για τους υπόλοιπους βλέπουμε. Σε κάθε περίπτωση θα υπάρχει πάντα η λύση των ιδιωτικών κλινικών!

Συνεπώς το ‘νέο ΕΣΥ’ θα λειτουργεί εις βάρος της πλειοψηφίας των ασθενών και της πλειοψηφίας των νοσοκομειακών ιατρών. Για άλλη μια φορά κερδισμένοι θα είναι η ολιγαρχία των κλινικαρχών και διάφορες πολυεθνικές όπως η CVC. Μεγάλοι χαμένοι στην εξίσωση θα είναι οι ασθενείς και ιδιαίτερα οι οικονομικά αδύναμοι.

Το κοινωνικό αγαθό της δημόσια δωρεάν υγείας μετατρέπεται σε εμπόρευμα και ο ασθενής σε πελάτη. Οι ιατρικές πράξεις θα κοστολογούνται και μόνο αυτοί που θα διαθέτουν χρήματα θα μπορούν να εξασφαλίσουν την υγειονομική τους περίθαλψη.  

Μήπως το επόμενο βήμα είναι η εισαγωγή των ιατρικών πράξεων σε χρηματιστήριο υγείας και ο πλειστηριασμός των χειρουργικών επεμβάσεων;

Καλώς ήρθατε στο ‘νέο ΕΣΥ’ το ‘ΕΣΥ 2.0’.

 Κωνσταντίνος Μπακάλης

Γεν. Γραμματέας Συλλόγου Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Φιλιατών