Ποίημα Λευτέρη Φράτη : ( Φιλέα Φιλιάτη)
Η ζωή πάντα,κάθε χάραμα ετοιμάζεται πίσω από το Παναχαϊκό.
Ωδεία και Κάστρα,οδοδείκτες της μέρας.
Πλατείες μικρές που μόλις πρόλαβαν να γευτούν
με μυστικά και αλητείες.
Δρόμοι καταδικασμένοι σε διαζύγια ανάμεσα στους
τέσσερις τροχούς.
Σπάνια η σημαία απελευθερώνει τον εαυτό της.
Αυτό ίσως από ιδεολογική σύγχυση του γείτονα.
Η ζωή δεν άρχισε καλά καλά να σεργιανίζει στους
δρόμους αλλά σίγουρα κάτι αλλάζει.
Οι σκιές δίνουν ραντεβού στα πάρκα του φόβου
για το επόμενο βράδυ.
Η αδικημένη Πατρινέλα εντοιχίζεται ξανά στις ξερολιθιές
του Κάστρου έχοντας
λιώσει αλυσίδες στην βραδινή άσφαλτο.
Αυτό το ξημέρωμα έκανε λόγο για τον έρωτα που
πατά στα λημέρια της.
Άτομο που απεχθάνεται την νύχτα....εγώ !
Κι όμως η νύχτα γεύεται τόσα μυστικά, που καταλήγει
να τα χωνεύει
στους τάφους...πρόσθεσε η ίδια.....
Φιλέας Φιλιάτης
