Πανεπιστημιακά

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΚΑΙ στην παιδεία «επένδυσαν». Πολιτικοί, κυβερνήσεις, λαός και παραπλανημένοι, που δεν το πήραν μυρουδιά πως η επιλογή του Κίσιγκερ «χτυπείστε τους έλληνες στην ιστορία, τη γλώσσα και τις παραδόσεις» δρομολογήθηκε με…επιτυχία. Και στήθηκε το στρεβλό «τριώροφο» με τις κακοτεχνίες, που το’ παμε εκπαίδευση. Με το γυμνάσιο της αποστήθισης, το λύκειο των καταλήψεων και το «ρετιρέ» της αταξίας. ΔΕΝ προλάβαμε να το σκεφθούμε :και ξεσηκώθηκαν.«Δεν περνάνε αλλαγές στην ανώτερη και.....ανώτατη εκπαίδευση, γουστάρουμε συνέχιση και μιαν απ’ τα ίδια» τσίριξαν και οι…πέτρες της πανεπιστημιακής κοινότητας. Κι εμείς που είδαμε την «αντίσταση» των βολεμένων και τρομάξαμε, τους παραπέμπουμε στο «πανεπιστήμιο». ΤΑ παρακάτω δεν είναι μομφή  :για τον/την σημερινό φοιτητή και σπουδαστή. Αυτός/αυτή είναι το «αποτέλεσμα». Το «υποκείμενο» των «υπερκειμένων» της αταξίας σε πρόσωπα και πράγματα. Έτσι ήταν πάντα κι αν κάτι πάει ν’ αλλάξει, με τους βολεμένους ξεσηκώνονται και οι πέτρες. Κι αν το «πορτραίτο» (του) που…φιλοτεχνούμε παρακάτω δεν ανταποκρίνεται στον μέσο φοιτητή (κι αυτό είναι η αλήθεια), να μας συγχωρήσει. Άλλοι φταίνε-το ξέρει και το ξέρουμε.ΑΠ’ το λύκειο και με τα : …εφόδια των αποστηθισμένων σελίδων το «τυραννημένο» παιδί «πέρασε» κι έγινε φοιτητής. Πριν δρασκελίσει το κατώφλι του νέου «σπιτιού» του, τον παρέλαβαν για εγγραφή στην παράταξη. Αφελείς συμφοιτητές του που ξημεροβραδιάζονται στο κυλικείο, είτε ινστρούχτορες σε ρόλο βαθύτερο, κι όλοι μαζί χαμένοι στην αφίσα των βρομισμένων τοίχων. Δεν πρόκειται να ξοδευτεί ο μπαμπάς για να ευπρεπιστεί ο τεράστιος χώρος της «ιδεολογικής» τους έκφρασης. Η δαπάνη θα’ ναι κρατική και η φοιτήτρια θα συνεχίσει στο τραπέζι σταυροπόδι. Για τον «ψαρωμένο», που αύριο θα’ ναι έμπειρος και φτασμένος. Με την άνεση της «μεταφοράς του μεταφερομένου» που κουβαλάει στο τελευταίο έτος την ανακολουθία και ορίζει το επίπεδο σπουδών. Με τον καθηγητή «έντρομο» μη δεν του ανανεώσει την «εμπιστοσύνη» του ο φοιτητής/φοιτήτρια που συμμετέχει στην εκλογή του. Κι έγινε το πανεπιστήμιο χώρος «διακίνησης των (κομματικών) ιδεών», με τα λογής εκλογικά αποτελέσματα και τις επινίκιες κραυγές.ΥΣΤΕΡΑ του μοίρασαν :τα «συγγράμματα». Τα είδε και θυμήθηκε τα «νιάτα» του. Τον αυλόγυρο της «λήξης» που τον ρύπαινε με φύλλα διαλυμένων βιβλίων. Του τα’ χαν μοιράσει δωρεάν. Στην Ελλάδα των «πλουσίων» ελλήνων, έναντι των «κουτόφραγκων» που τα επιστρέφουν ή τα χρεώνονται. Λίγα μέτρα απ’ τη φοιτητική εστία, που δεν θα την ελέγξει μια επιτροπή, αν την παρέλαβε ευπρεπισμένη πριν την αφήσει «αχούρι».ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ την μεγάλη αλλαγή: στα Πανεπιστήμια και μας προέκυψαν οι (κάποιοι)…πρυτάνεις. Οργανωμένοι υπερασπιστές του πανεπιστημιακού κατεστημένου, «αντιστασιακοί» της επιχειρούμενης αλλαγής, κινδυνολόγοι. Εκπρόσωποι της «πνευματικής» συντεχνίας που οφείλουν(;!) να προστατέψουν και να υπερασπίσουν. Με ό,τι περνάει απ’ το χέρι και το μυαλό τους.ΜΕ τον κ. Μυλόπουλο : της «ζαρντινιέρας» μεταμορφωμένο σε λαλίστατο «αντιστασιακό» της μεταρρύθμισης. Πρύτανη περιζήτητο στα «παραθύρια», συντονισμένον με...
 «μπάσους» και «τενόρους». Και, αντί να μιλήσει για κυκλώματα που λυμαίνονταν ακόμα και τα… πανεπιστημιακά καύσιμα, για οικογενειοκρατία και διαπλοκή με τους «φοιτητικούς»…εκλέκτορες, κινδυνολογεί για το μέλλον, αμύνεται για το παρελθόν και… αποχωρεί. Δεν μονοπώλησε τον λόγο, δεν τον ακούσαμε «εκστασιασμένοι», δυσαρεστήθηκε, πέταξε τα ακουστικά. Ωστόσο, πρόλαβε να μας…τρομάξει πως θα του(ς) κόψουν το ρεύμα με τα λιγοστεμένα κονδύλια κι έβαλε το …κερασάκι. «Η σχολή μου ήρθε, παγκόσμια, στην 50ή θέση». Κι εμείς που νομίσαμε πως η εξυπνάδα των παιδιών τα έφερε στην τιμητική αυτή θέση…Πως και χωρίς το πανεπιστήμιο θα το’ χαν κατορθώσει…ΤΟΥΣ θέλαμε πρωτοπόρους :και μας βγαίνουν φανατικοί της συντήρησης. Μην αλλάξει το «σύστημα» και χαθούν προνόμια. Λες και τα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν για την καθηγητική έδρα (κάτι μας θυμίζει…), για τους πρυτάνεις και το προσωπικό, για τη γραφειοκρατία τους που (εκ)τρέφει κηφήνες, για τη συντεχνία τους που θέλει μακροημέρευση. Κι αν ο διάλογος δεν είναι εξαντλητικός, μην περιμένεις βήμα. Κι εν είναι μέχρι τελικής πτώσεως, περίμενε σημειωτόν, μέσα σε κραυγές και αντιρρήσεις.ΟΛΑ και όλοι κρίνονται :εκ του αποτελέσματος και τα πράγματα μιλάνε μόνα τους. Κάτι πρέπει να γίνει επειγόντως, ακόμα και με το ρίσκο προς το χειρότερο (αν υπάρχει παρακάτω σκαλί) κι ας μας «τρομοκρατούν» οι…τρομοκρατηθέντες. Με τα κόμματα έξω απ’ το παιχνίδι των καθηγητών, έξω κι απ’ τα φοιτητικά αμφιθέατρα. Με νόμους και κανόνες που θα αδειάσουν τα κυλικεία, θα γεμίσουν τα αναγνωστήρια και τις βιβλιοθήκες, θα προστατέψουν το πορτοφόλι του φορολογουμένου. Με τη λιτότητα να δυναμώνει την πνευματικότητα, μιας και η μόρφωση δεν πολυσχετίζεται με το χρήμα κι ας το νομίζουν οι πολλοί πως πουλιέται κι αγοράζεται. Αν θέλουν το «σύστημα» ανέπαφο για να παράγει την καλυμμένη αγραμματοσύνη του κομπιούτερ, εμείς θέλουμε σκεπτόμενους, για γνώση πρωτογενή, γνήσια και δυνατή.

…..επιμέλεια με πηγή prees-gr : ......Γ.Κ.